Οι φυλακές είναι πάρκινγκ και γυμναστήριο για τους κρατούμενους και τις κρατούμενες, διευθυντήριο και σχολείο για το έγκλημα, ένοχο μυστικό για τη δικαιοσύνη και μαύρο κουτί για την κοινωνία των πολιτών. Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο από τον Τάσο Θεοφίλου, έναν άνθρωπο που έζησε μέσα στις ελληνικές φυλακές και βγαίνοντας δεν σταμάτησε να τις παρακολουθεί και να γράφει γι’ αυτές. Με άλλα λόγια, έναν άνθρωπο που τις έζησε διπλά, ως φυλακισμένος και ως παρατηρητής της καθημερινότητάς τους, μετατρέποντας την προσωπική του εμπειρία σε γλώσσα ικανή να σταθεί απέναντι στα στερεότυπα που παράγουν οι ειδήσεις, οι επιτροπές και οι σκηνοθέτες. Και είναι μια σύντομη κατάδυση στο τυφλό σημείο του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και των θεσμών του, εκεί όπου τα δικαιώματα ακυρώνονται από την ίδια την εφαρμογή τους.
Το καλοκαίρι του 2025 αναστέλλεται η πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου για άτομα που έφταναν στη χώρα με πλωτό μέσο από τη Βόρεια Αφρική. Τα άτομα αυτά είτε επαναπροωθούνταν προς τις χώρες καταγωγής τους είτε κρατούνταν σε κλειστές δομές χωρίς καμία πολιτική υποδοχής και ένταξης, γεγονός που παραβιάζει βασικές αρχές του διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Την ίδια περίοδο, με τον νόμο Πλεύρη, η παράνομη ... >>>
Θα μπορούσε, άραγε, ένα και μόνο βιβλίο να προκαλέσει σεισμό στο σωφρονιστικό σύστημα της χώρας; Σε κάποια άλλη χώρα (πλην της ερίτιμης Ελλάδας), ναι. Στα καθ’ ημάς: ακόμη και τα μισά από όσα γράφει ο Τάσος Θεοφίλου να ισχύουν, φτάνουν για να κινητοποιήσουν τον υπουργό Δικαιοσύνης και τους αρμόδιους φορείς και να ξηλώσουν το παράνομο σύστημα που λυμαίνεται τις φυλακές. Επί του παρόντος, πάντως, δεν έχει κουνηθεί ούτε φύλλο. >>>
