…………………………………………………………………………………………
Τους συνάντησα σε κατώφλια πολυκατοικιών ν’ ανάβουν τσιγάρα-φρυκτωρίες κι ύστερα, να πλέκουν τα χέρια τους σφιχτά στις άκρες των αποβαθρών, με το μικρό τους δάχτυλο να δοκιμάζουν σε χειμωνιάτικα παράθυρα ταξίδια μακρινά, να κάνουν δώρο στον εαυτό τους λουλούδια εποχής και τα χαράματα, να τινάζουν από τα σεντόνια τους όνειρα στον ακάλυπτο· μα πιο πολύ, δένοντας τις σκέψεις τους σε μονοκοντυλιά να μου γυρεύουν μια στιγμή, να πάρουν μιαν ανάσα.
