«Ο Νίτσε και ο Φρόυντ όντως επένδυσαν και οριοθέτησαν το ενορμητικό πεδίο με διακριτά όργανα και ετερογενείς αρχές. Κατανοούμε, λοιπόν, το παράδοξο που τους κάνει να συνδιαλέγονται ερήμην τους, μια που η αντίστοιχα γόνιμη σκέψη του ενός και
του άλλου τους έκανε να επενδύσουν με δύο διακριτές ομιλίες το ίδιο κείμενο που προσφέρεται προς σκέψη -επιδράσεις της υλικότητας της ενόρμησης της οποίας το ίχνος εντός της ιστορικής διαλεκτικής επεσήμανε, εξάλλου, ο Μαρξ, όπως δείξαμε προηγουμένως». (Paul-Laurent Assoun)