Αφετηριακή σκέψη πάνω στο βιβλίο «Ψύλλοι στ’ άχυρα» του Γιώργου Ρουσόπουλου: πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που, ενώ ξεκινά από μια φαινομενικά κλασική αφηγηματική αφετηρία, γρήγορα αποδεικνύεται πολύ πιο σύνθετο και πολυεπίπεδο. Έτσι σταδιακά ο αναγνώστης διαπιστώνει πώς δεν θα απολαύσει μόνο την ανάγνωση, αλλά θα βυθιστεί και σε γόνιμη σκέψη. Στον πυρήνα του βρίσκεται ένα ερώτημα: τι πραγματικά γνωρίζουμε για το παρελθόν μας; Και ακόμη περισσότερο, πόσο αξιόπιστες είναι οι αφηγήσεις πάνω στις οποίες χτίζουμε την προσωπική και συλλογική μας ταυτότητα. >>>
Μέσα στο κείμενο του Ρουσόπουλου διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει έτοιμη ιστορία, δεν υπάρχει καθαρή μνήμη ούτε και ενιαίο υποκείμενο. Αντίθετα, βλέπουμε, αρχεία και θραύσματα, διαφορετικές αφηγήσεις και συγκρούσεις και τέλος μια κατασκευή νοήματος. Έχουμε, με λίγα λόγια, τη μετάβαση από την αυτοβιογραφία ως αφήγηση εμπειρίας στην αυτοβιογραφία ως διαδικασία αρχειοθέτησης, κατακερματισμού και παραγωγής ανταγωνιστικών λόγων για το παρελθόν. >>>
