Μέσα στο κείμενο του Ρουσόπουλου διαφαίνεται ότι δεν υπάρχει έτοιμη ιστορία, δεν υπάρχει καθαρή μνήμη ούτε και ενιαίο υποκείμενο. Αντίθετα, βλέπουμε, αρχεία και θραύσματα, διαφορετικές αφηγήσεις και συγκρούσεις και τέλος μια κατασκευή νοήματος. Έχουμε, με λίγα λόγια, τη μετάβαση από την αυτοβιογραφία ως αφήγηση εμπειρίας στην αυτοβιογραφία ως διαδικασία αρχειοθέτησης, κατακερματισμού και παραγωγής ανταγωνιστικών λόγων για το παρελθόν. >>>
