Όταν μια χώρα αντιμετωπίζεται ως οικόπεδο, οι πολιτικοί της λειτουργούν σαν τραπεζικά στελέχη. Αναγκαστικά. Τα πάντα αριθμοποιούνται και αντιμετωπίζονται αναλόγως. Στο τέλος λογαριάζονται μόνον όσα μπορούν να μετρηθούν με μαθηματικό τρόπο. Κι έτσι μένουν εκτός λογαριασμού όσα δεν μπορούν να γίνουν αριθμοί.
    Μπορεί να μετρηθούν οι μαθητές, οι αίθουσες διδασκαλίας, οι διδάσκοντες και τα βιβλία που μοιράζονται. Να παραχθούν διαγράμματα με καμπύλες που να δείχνουν την πρόοδο και τις ελλείψεις σε ό,τι αφορά τα μετρήσιμα αυτά μεγέθη. Αλλά δεν μετριέται η μόρφωση, δεν μετριέται η φλόγα του διδάσκοντος, δεν μετριέται η φαντασία.
    Όπως και δεν μετριέται με αριθμούς η ηθική, η καλλιέργεια, ο σεβασμός, το φρόνημα, η αίσθηση του καθήκοντος, η ομοψυχία, η αρετή, η αισθητική, η ευτυχία, η χαρά, η αγάπη. Κι όλα αυτά, αφού δεν μετριούνται, έπαψαν και να λογαριάζονται.
    Με την διαφορά ότι είναι ακριβώς αυτά που φτιάχνουν Ανθρώπους, που στήνουν Κοινωνίες, που δημιουργούν Πολιτισμούς.