Μέσω της διδακτορικής έρευνας που παρουσιάζεται, αναδεικνύεται η κεντρική θέση του τοπιακού σχεδιασμού στην πολιτική οργάνωση των ελληνιστικών πόλεων και, υπό το πρίσμα αυτό, διερευνάται η ένταξη των πολεοδομικών συγκροτημάτων της ελληνιστικής περιόδου σε ευρύτερους τοπιακούς συσχετισμούς υπό συγκεκριμένες αρχές, τις οποίες όριζαν πολιτικές, κοινωνικές και περιβαλλοντικές παράμετροι.
Τα πορίσματα της προαναφερθείσας μελέτης κατέδειξαν ότι οι ελληνιστικές πόλεις διαθέτουν εμπρόθετη επεξεργασμένη τοπιακή προσέγγιση, δεδομένου ότι μέσω μιας συγκεκριμένης πολεοδομικής συγκρότησης (Ιπποδάμειας) συσχετίζονται τα δημόσια οικοδομήματα με το τοπιακό υπόβαθρο, με τρόπο τέτοιον ώστε να προβάλλονται οι πολιτειακές δομές καθώς κι η οικονομική ισχύς της πόλεως. Έτσι, ήδη από την ελληνιστική περίοδο, η ίδια η αστική συγκρότηση συνιστά κεντρικό στοιχείο πολιτικής οργάνωσης και, εν γένει, πολιτιστικής παραγωγής.
Καθίσταται σαφές, συνεπώς, ότι το τοπίο, ως η αξιακή νοηματοδότηση της φύσης, συνιστούσε ακόμα και στις αρχαιότερες κοινωνικές συγκροτήσεις, στοιχείο συγκρότησης κάθε πολιτισμού με σαφώς διαφορετικά εργαλεία σχεδιασμού και κυρίως, με τελείως διαφορετικό επίπεδο ενσυνείδητης αντίληψής του σε σχέση με τις νεότερες θεωρήσεις του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
