Κυρίως, ο Χατζόπουλος διατυπώνει και τεκμηριώνει με συνθετικό τρόπο απόψεις του σχετικές με τη μετάφραση, όπως: Η υπαρξιακή διάσταση του μεταφράζειν, η σχέση του μεταφραστή με τον συγγραφέα και το δημιουργικό ισοδύναμο αυτής μέσα σε περιβάλλον γλωσσικό, φυσικό, κοινωνικό, βιωματικό, πολιτισμικό, ιστορικό, περαιτέρω: η μετάφραση ως μεταφορά νοημάτων και ήχων, η μετάφραση ως διαχείριση λέξεων, η μετάφραση σε σχέση με τον χρόνο και τον χώρο, ο μεταφραστής «φιλοξενούμενος» στον χώρο/κόσμο του συγγραφέα ή ο δεσμός ετερότητας ανάμεσα στον συγγραφέα (ο ξενιστής) και στον μεταφραστή (ο ξένος), η μετάφραση ως η πύλη προς τον ξένο κόσμο, η προσωπική/βιωματική σχέση του μεταφραστή με το πρωτότυπο έργο, η μετάφραση ως δημιουργική ανάγνωση και ερμηνεία, το μη περαιτέρω της μετάφρασης (ο μεταφραστής δεν είναι ο συγγραφέας του πρωτοτύπου έργου), η ερμηνεία και η παρερμηνεία, επίσης: η «ιστορικότητα» των μεταφράσεων, οι διαδοχικές μεταφράσεις του ίδιου έργου ως μεταφραστικά συγκείμενα και η λειτουργικότητα αυτών, η μετάφραση και η «οντότητα» των λεξικών. >>>