Ζώνει το καύκαλο της γηςη βυθισμένη κόρητο χέρι της κατάρτιτα σφυρά της μάρμαροκι ο γλύπτης κοιμάται Το ποίημα αυτό -το πρώτο της τέταρτης και τελευταίας ενότητας από το Αγέννητο άγαλμα- παραπέμπει αμέσως στις βυθισμένες «πέτρινες Κόρες» του Ελύτη από τα Ελεγεία της Οξώπετρας1. Δεν είναι τυχαίο ότι το συναντάμε και στο οπισθόφυλλο της συλλογής· λειτουργεί ως κατώφλι, ως γέφυρα προς το επόμενο ποιητικό βιβλίο της Ειρήνης Παραδεισανού. >>>
