Η συλλογή συνιστά μια πολυεπίπεδη εξερεύνηση του θηλυκού ψυχισμού, όπου ο μύθος συναντά τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Μέσα από μια γραφή που ακροβατεί ανάμεσα στον σκληρό ρεαλισμό και τον υπαινικτικό σουρεαλισμό, η ποιήτρια αναπλάθει αρχετυπικές μορφές —την Εύα, τη Μήδεια, την Περσεφόνη— όχι ως διακοσμητικά σύμβολα, αλλά ως φορείς ιστορικής, έμφυλης και τραυματικής εμπειρίας >>>
