Στην προσπάθεια ανάδειξης της Αλήθειας και απόδοσης του δικαίου η ποιητική πένα μετατρέπεται σε ‘σφυρί’ δικαστή, με την αποφασιστικότητα του υπέρμαχου της Αρετής και του αρνητή της υποταγής. Λόγος δικανικός υπέρ του κατ’ επίφαση αδυνάτου που αποδεικνύεται ισχυρός επικριτής σ’ έναν αγώνα επιβίωσης καταγγέλλει με ευθύτητα και συνειδητότητα την απώλεια ταυτότητας και λόγου ύπαρξης του σύγχρονου ανθρώπου >>>
