Παίδεμα είναι
–το πιο γλυκό απ’ όλα–
να γεννάς ποιήματα.
Από απελπισία σα να ήρθες
ή από υπερβολική ευαισθησία
κατέληξες να ταλανίζεις τις λέξεις
να ψάχνεις ρίμες
να γίνεσαι τρελός σε άδειο δωμάτιο
να βρίσκεις τον εαυτό σου
κάπου εκεί, κατάμονος
μετά να χάνεσαι πάλι.
Μα, πώς κατέληξες εδώ;
Ξενύχτησες μια ολόκληρη ζωή
γράφοντας και διαβάζοντας
αδικοχαμένα ποιήματα.
Σπατάλησες τα νιάτα σου
σε μια γενιά που δεν βλέπει
πέρα απ’ το εφήμερο.
[...]
Στον αναγνώστη ελπίζεις τη δικαίωση
σ’ αυτόν που θα σε βρει τυχαία
ν’ ανταμώνεις με την ψυχή του
απροειδοποίητα, σχεδόν βίαια
