Παράφορο, πυρακτωμένο, σκοτεινό, φιλοσοφικό: αυτό είναι το πορτρέτο των Κόμπσον, της πλέον εμβληματικής από τις οικογένειες που επινόησε η αξεπέραστη φαντασία του Φόκνερ. Σ’ αυτό το σπουδαίο επίτευγμά του καταβυθίζεται στα ιλιγγιώδη βάθη της ανθρώπινης ψυχής, εκεί όπου ελάχιστοι συγγραφείς κατάφεραν ποτέ να φτάσουν.
Η ιστορία χαρακτηρίζεται από σπειροειδή κίνηση κι όχι κυκλική, όπως πολλοί πιστεύουν λανθασμένα. Τίποτα δεν προκαθορίζεται και τίποτα δεν επαναλαμβάνεται – ομοιότητες παρατηρούνται, αλλά όχι ακριβείς επαναλήψεις (παρά μόνο σαν φάρσα, κατά το ρηθέν). Η σπείρα, επιπλέον, έχει παρόμοιο συμβολισμό με τον λαβύρινθο αλλά και τον χορό, υπό τη μορφή βημάτων που διαθέτουν κοινό μοτίβο, αλλά δεν επαναλαμβάνονται επακριβώς απ’ τον χορευτή. >>>
«[…] Γιατί καμία μάχη δεν κερδήθηκε ποτέ είπε. Ούτε δόθηκε ποτέ καμία. Το πεδίο της μάχης απλώς αποκαλύπτει στον άνθρωπο τη μωρία και την απελπισία του, και η νίκη είναι μία φρεναπάτη τρελών και φιλοσόφων».
Το μυθιστόρημα συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 100 αριστουργήματα της αγγλόφωνης λογοτεχνίας του 20ού αιώνα κι ευτύχησε να τύχει στα ελληνικά σπουδαίων μεταφραστών και μεταφράσεων (Νίκος Μπακόλας, Μένης Κουμανταρέας, Παύλος Μάτεσις και τώρα Αχιλλέας Κυριακίδης). >>>
