«Είδα τυχαία έναν από τους πρώην μου μετά από χρόνια και πέρασα από δίπλα του και ενώ αυτός κάτι μουρμούριζε που εγώ κλασικά δεν το άκουγα -και καλύτερα μη σας πω- ένιωσα τόσο μα τόσο περήφανη που περπατούσα με το κεφάλι ψηλά και με αληθινό χαμόγελο».
Πόσες πολλές, διαφορετικές και πρωτότυπες σημειώσεις μπορεί να γράψει κάποιος με αφορμή τους πρώην συντρόφους και το επίπονο και άσχημο αποτύπωμα μνήμης που άφησε στην ψυχή των παθόντων η μεταξύ τους επαφή, για να θυμίζει εσαεί το άδοξο τέλος μιας σχέσης που δεν κατάφερε, αν και το υποσχέθηκε στην αρχή της πορείας της ενώπιον του φτερωτού άγγελου Έρωτα, να παραμείνει παντοτινή, ακέραιη, ονειρική, δυνατή, παράδειγμα προς μίμηση και όχι προς αποφυγή για όλους τους υπόλοιπους ερωτευμένους της γης; Η περίπτωση της συγγραφέα Τίνας Α. >>>
