Κι όταν μυρίζει το σκοτάδι
από μακριά πλέκονται μύθοι
τ’ αγγελουδάκια σπάνε τα καρφιά
γυαλιά, σημάδια, αίματα
τότε η ζωή μένει στυφή
στη γεύση σου – την έχεις δοκιμάσει
Τα σήματα, πελώρια κύματα
γίνεται, καίγεται κραυγή
Ποτέ δεν είχες άτοπα φυλάξει
τη μοναξιά και την αγάπη μιας πόλης
Ποτέ δεν λαχτάρησες τίποτα.
