Στη συλλογή ο Γιώργος Χιώτης επιχειρεί κάτι σπάνιο και επικίνδυνο για την ποίηση: να σταθεί όσο πιο κοντά γίνεται σε μια εμπειρία απώλειας χωρίς να την εξηγήσει, χωρίς να την εξαντλήσει συναισθηματικά, χωρίς να την προστατεύσει με ρητορικά τεχνάσματα. Ο τίτλος —μια εικόνα λεπτή, σχεδόν αμελητέα— προϊδεάζει για το είδος της έντασης που θα ακολουθήσει: όχι κραυγή, αλλά αφή· όχι βάρος, αλλά σημείο επαφής. >>>
