μας ελυπήθη ο θεός τους ερωτευμένους
και δε μας έδωσε πυξίδα...»
«Πρώτη η Σαπφώ αποκάλεσε τον έρωτα
γλυκόπικρο. Και όποιος έχει ερωτευθεί δε θα
διαφωνήσει μαζί της», γράφει η Αν Κάρσον στο
βιβλίο της «γλυκόπικρος έρως».
Και είναι αυτό ακριβώς που έρχεται να
πραγματευθεί κι αυτή η συλλογή ποιημάτων.
Aκριβώς αυτήν την αέναη -σαν χρωμοσωμική κληρονομιά- ροπή προς
την ανέλπιδα αναζήτηση ενός έρωτα, με την ελπίδα
πως η επόμενη φορά θα είναι αλλιώς, η επόμενη
στροφή θα κρύβει τα καλύτερα κι ο επόμενος
έρωτας θα κρατήσει για πάντα, η οποία κάνει
τον φαύλο κύκλο να φαντάζει ολοκαίνουργιος!
Μέχρι να σταματήσει ο έρωτας να βιώνεται
σαν πόνος, η μοίρα είναι προδιαγεγραμμένη, όσες
«Ανοίξεις» πάλι κι αν μας έρθουν.
