Τα σκόρπια αυτά κείμενα που με δυσκόλεψαν στη διατύπωσή τους –λόγω των εγγενών ελλείψεών μου– γράφτηκαν επ’ ευκαιρία ενός γεγονότος ή κάποιας επετείου. Ορισμένα δημοσιεύτηκαν αρχικά στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, άλλα φιλοξενήθηκαν σε αφιερωματικούς τόμους ή σε καταλόγους εκθέσεων, κάποια παρουσιάστηκαν ως εισηγήσεις σε συνέδρια. Αν κάτι δικαιολογεί την εκ των υστέρων συγκεντρωτική παρουσίασή τους στο συνεκτικό σώμα ενός βιβλίου είναι η ύπαρξη ενός κοινού βιωματικού υποστρώματος: Όλα προέρχονται από την επιτακτική παρόρμηση να τιμήσω μερικούς από τους σημαντικότερους συγκαιρινούς ομότεχνούς μου. Σύντομα σε έκταση, χωρίς ιδιαίτερες θεωρητικές ή ερμηνευτικές αξιώσεις, θα έλεγα ότι τα κείμενα αυτά είναι περισσότερο νεύματα, χαιρετισμοί, εξομολογήσεις αγάπης και ευγνωμοσύνης προς τους ίδιους και προς το έργο τους.
Ο γνωστός και αγαπητός και αναγνωρίσιμος παντού καλλιτέχνης Σωτήρης Σόρογκας, στο πανέμορφο βιβλίο των Εκδόσεων Καστανιώτη με τον τίτλο Οφειλές και υπότιτλο Κείμενα για δασκάλους και φίλους, μας κάνει μάθημα αγωγής. Δύσκολα στην εποχή μας οι μαθητές αναγνωρίζουν στους δασκάλους τους αυτό που τους έχουν διδάξει. Ο Σόρογκας ανήκει στους ευγνώμονες και γι’ αυτό μας συγκινεί το προλογικό του σημείωμα για τα κείμενα που έγραψε γι’ αυτούς. >>>