Οι ποιητικές εικόνες της Ζαχοπούλου χαρακτηρίζονται από έντονη εικονοποιία και αισθησιακή πυκνότητα. Η φύση λειτουργεί σαν βασικός χώρος αναφοράς, όχι όμως σαν ρομαντικό σκηνικό, σαν «αρχέγονη γλώσσα» που αποκαλύπτει βαθύτερες δομές της ύπαρξης. Μ’ αυτόν τον τρόπο η φύση αποκτά έναν μυστικιστικό χαρακτήρα, συνδέοντας το φυσικό με το μεταφυσικό.
>>>
