Όλοι μοιραζόμαστε αυτή την εμπειρία που ονομάζουμε ζωή. Ο καθένας μας την ανακαλύπτει με τον δικό του τρόπο. Τα ποιήματα αναφέρονται σε πρώτο πρόσωπο. Όμως, το πρώτο πρόσωπο στην ποίηση είναι και το δεύτερο και το τρίτο... είναι το α-πρόσωπο της κοινής εμπειρίας. Είναι τα πρόσωπα των άλλων μέσα από τα οποία προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε το δικό μας.
Ο Βασίλης Φλώρος δεν είναι απλώς ποιητής, αλλά δημιουργός σε όλο το φάσμα τη Τέχνης. Ποιητικές συλλογές, διηγήματα, θεατρικά έργα, υποκριτική και σκηνοθεσία θα απαιτούσαν σελίδες πολλές για να αναπτυχθούν. Τώρα στον Αρχέγονο Κήπο, έρχεται να προβληματιστεί πάνω στα μεγάλα και αναπάντητα ερωτήματα της ζωής. Είναι, όπως λέει ο ίδιος, «η ανάγκη αποδοχής και νοήματος της ζωής μας. Η ποίηση εκπληρώνει ως ένα βαθμό αυτές τις ανάγκες. Είναι ένας παράξενος ανθός που ευωδιάζει συναισθήματα και νοήματα στον μεγάλο Αρχέγονο Κήπο της κοσμικής Νοημοσύνης». >>>
