Ο χρόνος είναι δρόμος που ’χει μόνο μια κατεύθυνση. Το μπροστά. Πάντα στοχεύει στο μπροστά και ποτέ στο πίσω. Αλλάζει καθώς αλλάζουν οι εποχές. Kι ό,τι όμορφο ή άσχημο κρύβει στις χούφτες του το πέρασμά του το κάνει παρελθόν. Κι έτσι, αυτό μπαίνει οριστικά στο χρονοντούλαπο της ανάμνησης, για να θυμίζει στο σήμερα, μα και στο μέλλον που παραμονεύει κάπου παρακάτω, πως κάποτε υπήρξε αληθινά. Αλλοιωμένη η εικόνα του ή μη, ολόκληρη ή περίτεχνα μισή, ανακατεμένη με το μύθο ή όχι, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. >>>
