Η ποίηση της Φωτεινής Καπελλάκη είναι ένας κορμός στη ρηχή κοιλιά του δάσους, με ρίζες σε στέρεο θεματικό έδαφος, εκεί που η ύλη δονείται σαν παλαιολιθικό ψέμα. Είναι ένα δέντρο που η κορυφή του ανοίγει μια πληγή στον ουρανό. Ποίηση που διακλαδίζεται, ανθοφορεί και ανθίσταται στο τσεκούρι του υλοτόμου.
Η ποιήτρια καταδύεται σε άγνωστα στρώματα του εσωτερικού της κόσμου και
αναδύεται μέσα από ένα σύνολο μεταβλητές κατευθύνσεις, σε σταθερούς πάντα
προσανατολισμούς. Ένα πολύπλευρο δημιουργικό άθροισμα -βασισμένο στον Φροϋδικό
δυϊσμό της ατομικής ζωής- επανασυνδέει τον αντικειμενικό κόσμο με την σχεδόν
άπιαστη απ’ τις αισθήσεις μας σιβυλλική οπτική του υποσυνείδητου, την ανεξάντλητη
πηγή των σκοτεινών βιολογικών αρχών, των μυστικών ορμών και των δυνάμεων, >>>
Η πρώτη ποιητική συλλογή της Φωτεινής Καπελλάκη αποτελεί μια ενδεικτική περίπτωση πρωτόλειου έργου το οποίο αποτελεί προϊόν και αποτέλεσμα ποιητικής ωρίμανσης και, κυρίως, αναμονής του καλλιτέχνη μέσα στη συνθήκη της προετοιμασίας, της συλλογής των ερεθισμάτων, της επεξεργασίας τους και, εν τέλει, της συνειδητοποίησης ότι η ποιητική τους μετάπλαση και μετουσίωση αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα και ανάγκη. >>>
