Τα χέρια της κοπέλας κινούνται.
Στο τρένο Πορντενόνε-Μέστρε
διαβάζει μια παρτιτούρα,
συνεπαρμένη από την αόρατη κίνηση που μέσα
της ακούει τα πάντα. Ταλαντεύεται
στο κάθισμα οι κόρες των μαπάνω στο πρόσωπό της, έντρομα.
Τα χέρια. Η μουσική.
Θα ’θελα να της πω: ακούω. Είμαστε. Είμαι.
Είμαστε όλοι
μέσα
σ’ αυτόν τον ήχο.
