Η Γεωργία Μακρογιώργου αναμετριέται με τις απώλειες και τις μελαγχολίες με ψυχραιμία, αποδοχή και εγκαρτέρηση. Αφήνει την συγκίνηση για τον αναγνώστη. Ισορροπεί ανάμεσα στην ήπια θλίψη, την τρυφερότητα και την αποστασιοποιημένη ειρωνεία, κάποιες φορές πικρή, κάποιες τραγική. Το εξωτερικό τοπίο με την διαμεσολάβηση του στοχασμού μετατρέπεται σε εσωτερικό τοπίο, και σε ανοχή-αντοχή απέναντι στα δεδομένα και τις προοπτικές της ανθρώπινης συνθήκης. >>>
