Είναι δύσκολο να ανακαλύψει κανείς την αλήθεια όταν βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα σε έναν κόσμο που επιμένει να κυβερνιέται από το ψέμα. Όλες οι προσπάθειές του μοιάζουν να ’ναι μάταιες και κατά συνέπεια καταλήγουν στο κενό, στην αφάνεια, στη λήθη. Ο φόβος είναι αυτός που θεριεύει το μέσα του ως μια αδιάκοπη πάλη της ανάγκης επιβίωσης, μια ανάγκη που ισοδυναμεί με τον θάνατο της ζωής.Σ’ αυτόν τον κόσμο της υποκρισίας, της μιζέριας, του φόβου και της αφάνειας καλείται η ποιήτρια Κατερίνα Ζυγούρα να κάνει την ανατροπή. >>>
Στο νέο ποιητικό εγχείρημα της Κατερίνας Ζυγούρα κυρίαρχη θέση καταλαμβάνει ο υψηλός συμβολισμός. Ντυμένα νοήματα που αναμένουν την αναγνωριστική απογύμνωσή τους. Κύριοι νοηματικοί πυλώνες του έργου είναι η μοναξιά, η υπαρξιακή αγωνία αλλά και η σθεναρή αμφισβήτηση των υποκριτικών συμπεριφορών της σύγχρονης κοινωνίας που εκφράζονται συχνά ειρωνικά κι άλλοτε εμποτισμένα στο παράπονο και την πικρία. «Eίμαι κατοικίδιο ήμερο, πειθήνιο πάντα και ευχαριστημένο, με τα κοκκαλάκια που μαζεύει [...] τι να την κάνω την αληθινή ζωή» «Κλουβί / Σύνδρομο Στοκχόλμης». >>>
