Αυτού του καταφρονεμένου -από την ίδια τη ζωή- συμπατριώτη μας, που ποτέ δεν ξέχασε το χώμα της «γλυκιάς του Αμφιλοχίας» και πέθανε ίσως μόνος και αβοήθητος, νοιώθουμε πως έχουμε χρέος να προβάλλουμε το ξεθωριασμένο από το χρόνο πρόσωπό του, ρίχνοντας λίγο φως από τη σιγοτρεμάμενη φλογίτσα ενός ταπεινού ερευνητικού λυχναριού, που με ιδιαίτερη μανία θα έλεγα, πολλοί «ενάντιοι άνεμοι» επιχείρησαν να σβήσουν.
Στην προσπάθειά μας, να συλλέξουμε τις όποιες μικρές ψηφίδες προσκόμιζε η μακρόσυρτη έρευνα - που τις πιο πολλές φορές επιχειρούταν μέσα σε θολό και άγνωστο τοπίο, κάποιοι, που τους συνδέσαμε πνευματικά με τον ποιητή, με θέρμη μας συμπαραστάθηκαν και μας βοήθησαν.
