Τά ποιήματα τοῦ Γουέρτζγουορθ μᾶς προσφέρουν ἀβίαστα αὐτό πού ὁ ρομαντισμός ὡς κίνημα προσπάθησε νά ἐπιτύχει: τόν μυστικό δεσμό δηλαδή τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης μέ τήν ἐλεύθερη φύση, τίς ἀπαράβατες συστοιχίες μεταξύ τῶν ἀνθρώπινων συναισθημάτων καί τῶν μεταβολῶν τῶν φυσικῶν φαινομένων, τόν παραλληλισμό τῶν ἠθικῶν ἀρετῶν μέ τήν φυσική καθαρότητα, τήν ὑποχώρηση τῆς φυσιοκρατίας μπροστά στά παγανιστικά σύμβολα καί τίς ὁμόλογες δοξασίες, τήν πίστη στά ἰδεαλιστικά συστήματα τῶν ἰδεῶν. Ἡ ἐπίδραση τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος μέσα στά ποιήματά του εἶναι ἄμεση. Καλύτερη ποίηση, κατά τον Γουέρτζγουορθ, εἶναι ἐκείνη πού ἐκφράζει ἐπιτυχῶς τά πιό δυνατά ἀνθρώπινα αἰσθήματα.
