Να ζεις σαν διαβατάρικο πουλί,
σαν αποχαιρετώντας τα πάντα, μα τα πάντα·
ναι, και να καίγεσαι -σαν τα πουλιά- ως το τέλος
κι όσα ακουμπάς να γίνονται λάμψη και φλόγα.
Αυτά λέω. Και τρέμω. Ναι, ριγώ.
(Ύλη έρμαιο στοχαστικής εκστάσεως·
αρρώστια, κήπος, ρόδα και πόνος, πτώση, πέρας,
έρημος και φρικτή αναπηρία - πεδίο του γίγνεσθαι).
