Η βρετανική και στη συνέχεια η ανώτατη συμμαχική διοίκηση έδινε συχνά αληθείς πληροφορίες στους Γερμανούς για να διατηρεί την αξιοπιστία των ελεγχόμενων πρακτόρων. Έτσι αυτοί, έχοντας αποδειχθεί αξιόπιστοι και πολύτιμοι, έπεισαν τους Γερμανούς να δεχθούν χωρίς επιφυλάξεις την παραπλανητική στρατηγική του σχεδίου “Fortitude”. Τα ερωτήματα όμως που προκύπτουν είναι:

- Πόσο σημαντικές, αληθείς πληροφορίες έδιναν οι σύμμαχοι στους Γερμανούς;

- Ήταν οι σύμμαχοι πρόθυμοι να θυσιάσουν ανθρώπινες ζωές για να έχει επιτυχία ένα παραπλανητικό σχέδιο;

- Υπήρξαν πολεμικές επιχειρήσεις σχεδιασμένες να αποτύχουν, ώστε να επιτύχουν άλλες σημαντικότερες;

Η απάντηση είναι καταφατική. Η νυκτερινή αεροπορική επιδρομή στη Νυρεμβέργη, θεωρήθηκε από πολλούς επιχείρηση θυσίας που έγινε στα πλαίσια των σχεδίων παραπλάνησης. Ένας σημαντικός διπλός πράκτορας έδωσε την πληροφορία της επιδρομής αυτής στους Γερμανούς, που την περίμεναν έχοντας πάρει τις κατάλληλες θέσεις μάχης. Αν αυτός ο πράκτορας με την πληροφορία του έγινε ο συντελεστής της μεγαλύτερης νυκτερινής ήττας των συμμάχων, όπως την χαρακτήρισε ο Göring, τότε ποιος θα μπορούσε να αμφισβητήσει την αξιοπιστία των πληροφοριών που θα έδινε ο ίδιος αργότερα;