Το δοκίμιο του Χρήστου Χρυσόπουλου μετακινεί το λογοτεχνικό έργο από την ασφάλεια ενός στατικού, αναπαραστατικού αντικειμένου σε ένα σύστημα που πράττει. Που παράγει σημασίες πέρα από την πρόθεση του δημιουργού του, και συνεχίζει να το κάνει μέσα στον χρόνο, σχεδόν χωρίς τη συγκατάθεσή του. Ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο όλου του βιβλίου, χωρίς ωστόσο να είναι σαφές αν ο ίδιος ο Χρυσόπουλος το συμμερίζεται εξ ολοκλήρου. >>>
