Στους τοίχους της Φυλακής, η άσπρη σταγόνα μού προβάλλει ζωγραφιές: Τον κόσμο όμορφο όπως δε θα `ναι ποτέ, τον ουρανό καθαρό, το φως δυνατό... Από κάπου προβάλλει η Σκοτεινιά σαν Απειλή, μα το Παιδί μπροστά της, με ένα φύλλο από χρυσάφι στην καρδιά, ατάραχο, ίσως κι αμέριμνο, όπως έπρεπε να `ναι τα παιδιά, χορεύει στον υπόνομο, που είναι ο κόσμος, όπως πάντα θα `ναι...
