...Ύστερα γύρισε προς το υπόλοιπο στράτευμα και είπε με βραχνή φωνή:

"Κι εσείς, στρατιώτες μου, παιδιά κι εσείς δικά μου, δώστε στο θέατρο του Άδη μια άξια παράσταση για τους μαχητές των Θερμοπυλών, για κείνους που χάρη στη θυσία τους ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι! Πολίτες της Σπάρτης, ας φανούμε τώρα παλικάρια, για να σηκώσουμε το κεφάλι μας ξανά ψηλά. Ας παραδώσουμε την πατρίδα μας στους απογόνους μας έτσι όπως την παραλάβαμε από τους πατεράδες μας! Ούτε ένα πλέθρο λιγότερο. Να μη νιώθουμε πια ντροπή μπρος στα παιδιά μας, στις γυναίκες, στους γέρους και στους ξένους, που άλλωστε μας θεωρούν τους πιο δοξασμένους ανάμεσα στους Έλληνες"...

368 π.Χ. Συνασπισμένοι Αρκάδες, Αργείοι και Μεσσήνιοι απειλούν να αφανίσουν την εξασθημένη Σπάρτη. Θα καταφέρει το μαχητικό της πνεύμα να επιβληθεί και να την οδηγήσει σε μια ακόμα νίκη; Μια νίκη που για έναν από τους συμμετέχοντες της μάχης θα έχει ως έπαθλο την ευόδωση ενός μεγάλου έρωτα.