`Πρόλογος`:
Εγκλωβίστηκα μέσα στη νύχτα,
μάτια κλειστά, σφραγισμένα, παράξενα.
Κι αν σε πίστεψα, ήταν αλήθεια,
ούτε φώτα, ούτε παράθυρα.
Στροβιλίστηκα μες στο σκοτάδι,
ήτανε βράδυ και πάνω σου έπεσα.
Κι αν σ` ακούμπησα, λειψό μου χάδι,
μόνο ένα μέρος του ονείρου σου απέσπασα.
Με τα χέρια για μάτια προχώρησα,
βήμα αβέβαιο, σώμα που κλείδωσε.
Κι απ` τους ήχους το φως αναπλήρωσα,
αισθήσεις στο κόκκινο, αίμα που πύρωσε.
Λίγο ακόμη και, βήμα μου, σ` έπιασα,
αφήνω όσα ξέρω, μαζί και τους φόβους μου.
Κι ας με πρόδωσε ο χρόνος κι ας σ` έχασα,
δεν υπάρχει `δε βλέπω` στους κόσμους μου.
