Είναι φορές, που περιδιαβαίνω τα στενορύμια
των αναμνήσεων και με το φως του λύχνου της ψυχής μου
να θωρώ, ότι δεν έβλεπα σ` εκείνα τ` αυγινά,
τα μεθυσμένα όνειρα.
Τη ζωή που τότε φορούσε τα καλά της, τα σοκάκια
με τα γιασεμιά, τα φίνα φιλιά.
Τότε που στο χθες, δεν υπήρχε αύριο.
Μέσα απ` τις περίεργες περισπωμένες, τα πνεύματα, τα εισαγωγικά,
μελαγχολώ καμιά φορά, διαβάζοντας
στίχους - ποιήματα, διηγήματα, αληθινές ιστορίες
που έζησα, άκουσα, είδα. "Επιγράμματα" χαράς,
πίκρας και πόνου, λαξευμένα στις βεγγέρες
του χρόνου.
Ρίμες στα ζάλα του χθες, του τώρα.
