`Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ανθίζουν και ζούνε στο σπίτι του καθενός, ο ποιητής τους χτίζει παλάτια. Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά όταν ξεπέφτουν, και ο καθένας τα διώχνει από το σπίτι του, ο ποιητής τα παίρνει στο καλύβι τους και άσυλο τους δίνει`, γράφει ο Παλαμάς στον Πρόλογο απ` τον `Δωδεκάλογο του Γύφτου`. Και σήμερα; Σήμερα, που τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, διωγμένα από σπίτια και καλύβια, τ` αναζητούμε πάλι απ` την αρχή, καινούριο άσυλο για να τους δώσουμε; Σήμερα, που σκιρτάει ξανά μέσα μας η δύναμη και η ζωντάνια του Ελληνικού χώματος και της Ιδέας που το χώμα τούτο συμβολίζει;
Με τα μάτια της ψυχής του πάντ` ανοιχτά, πάντ` άγρυπνα, μόνο με κείνα μπορεί ο ποιητής ν` ατενίσει αυτήν τη δύναμη κι αυτήν τη ζωντάνια, μπορεί ν` αδράξει τη λύρα του ποιητή όποιος αφουγκράζεται τις φωνές που πέμπουν οι πρόμαχοι απ` τις Θερμοπύλες κι απ` τη Σαλαμίνα, οι Ακρίτες απ` τον Ευφράτη και τον Αίμο, οι κλεφταρματωλοί απ` τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, οι Ιερολοχίτες απ` το Δραγατσάνι κι οι απόγονοί τους απ` τον Γοργοπόταμο. [...]
