Από την πρώτη στιγμή που άκουσα στίχους του Παναγιώτη Παπαϊωάννου, ένιωσα στην παλλόμενη φωνή του τον χορευτικό εκείνο ρυθμό που διακρίνει την ποιητική πνοή από τα πεζολογήματα. Ποίηση βαθιά μυστικιστική, συμπαντικά ερωτική, απολλωνίως διονυσιάζουσα και προσωκρατικώς ρευστή.
`Η Εποχή των Κυθήρων` λειτουργεί μάλλον ως λιμπρέτο για ένα (άγραφο ακόμα) ορατόριο, δοξαστικό της Ουρανίας Αφροδίτης, που ο ποιητής την παρουσιάζει ως νεορομαντική μορφή που παραπέμπει ευθέως κι ευκρινώς στην `Φεγγαροντυμένη` του Σολωμού και στην φασματική Μαργαρίτα του Γκαίτε.
Στίχοι καταιγιστικώς μαιναδικοί, όπως αυτοί που εκστομίζει η Ποθητή ξυπνούν άλλους ρυθμούς που ελάνθαναν έως τώρα στην πανανθρώπινη κυτταρική μνήμη:
Ανελέητο όργωμα κορμιών, / Μόρια παλλόμενα σε συντονισμό, / Αλληλομαστίγωμα πνοών και αναπνοών. / Χείλη που καίγονται σε ένωση / Καρδιές άναρχα άρρυθμες / Σε τούτη την αιώνια άνοιξη.
Η θυελλώδης ορμή ενός καινοφανούς `Sturm und Drang` έρχεται να ανανεώσει την μινυρίζουσα αυτό-ψυχαναλυτική κι αδιεξόδως επαναλαμβανόμενη -εν πολλοίς- νεοελληνική ποιητικολογία. Υποκλίνομαι ευθαρσώς στον Ποιητή.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]