`Αναμμένη δάδα! Το Δαδί της κατοχής είναι να το θαυμάζεις. . . Πάντα σκλαβωμένο (ούτε μια μέρα δεν απομακρύνθηκαν απ` αυτό οι κατακτητές). Και πάντα ελεύθερο (στην ψυχή, στην καρδιά, στη λεβεντιά). `Ελεύθερο, πολιορκημένο!` Αγέρωχο κι απροσκύνητο. Στην αντίσταση πρωτοπόρο. Ηρωική κωμόπολη. Με ατσάλινη αντοχή. Τη δάδα του αγώνα κρατώντας ψηλά αναμμένη! Τεράστια η επίδραση του στη γύρω περιοχή. . . Το υπολόγιζε σοβαρά ο εχθρός (απόδειξη η μεγάλη δύναμη που διέθετε για να το `χει κάτω απ` το φασιστικό ζυγό). Αλλά και το φοβότανε. Ο λαός ενωμένος σαν ένας άνθρωπος. Σπίτι με σπίτι, δρόμο με δρόμο, γειτονιά με γειτονιά, πρόσωπο με πρόσωπο. Σφιχτοδεμένοι σαν μια γροθιά. Τι συνοχή, ομοψυχία, σύμπνοια πατριωτική! Τι κατανόηση, αλληλοβοήθεια, συμπεριφορά αδελφική. . . Φαινόμενο πρωτόγνωρο - σε τέτοιο υψηλό βαθμό - στη μικρή κοινωνία. Η κοινή κατοχική μοίρα έχει επιβάλει την αρχή `ο ένας για όλους κι όλοι για τον ένα`. Η πίστη `στο δίκιο του αγώνα` ακλόνητη. Κι `άσβηστο το μίσος` ενάντια στον κατακτητή. Οι Δαδιώτες και οι Δαδιώτισσες, μεγάλοι και μικροί, στο σύνολό τους σχεδόν (όπως τους γνώρισα και τους έζησα) το πήραν απόφαση. Να παλέψουν και να νικήσουν!`

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]