(. . .) Πόλεμος, Κατοχή, πείνα, Αντίσταση και μετά πάλι Εμφύλιος Πόλεμος, σκοτωμοί άδικοι και ακατανόμαστοι, εξορίες, φυλακές, όλα τα δεινά της πατρίδας μας περάσανε από της δικής μας γενιάς τις πλάτες. Δέκα χρόνια έζησα στις φυλακές και στην εξορία, την περίοδο του Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949 και της μαύρης μετεμφυλιακής περιόδου 1950-1958. (. . .) Έγραψα αυτό το βιβλίο από εσωτερική ανάγκη, βγαλμένη μέσα από την ψυχή μου. Σκοπός μου δεν ήταν να πάει στο τυπογραφείο. Ήταν ένας τρόπος να βρεθώ συντροφιά μ’ αυτούς τους ανθρώπους, να ξαναθυμηθώ τη ζωή που περάσαμε μαζί.
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]
