... Εδώ και πολλά χρόνια έγινε συνήθεια να μιλούμε για «το έπος της αντίστασης 1941-1944» και για τις διώξεις που υπέστησαν αργότερα όσοι με τους αγώνες τους έγραψαν αυτό το έπος. Όμως στα περισσότερα σχετικά βιβλία οι απλοί άνθρωποι που συμμετείχαν σ’ αυτό το έπος εμφανίζονται μόνον ως αριθμοί και όνομα έχουν μόνον οι τότε ηγέτες ή όσοι και όσες έμελλε αργότερα να γίνουν γνωστά στελέχη. Ποιοι ήταν όμως οι χιλιάδες αγωνιστές και ποιες οι χιλιάδες αγωνίστριες αυτού του αγώνα που μάτωσαν, που βασανίστηκαν, που έχασαν τις οικογένειές τους, που κατέφυγαν στην προσφυγιά, που θυσίασαν τη ζωή τους; (...) Το χρονικό του Κόλια Αμοιρίδη έρχεται να καλύψει αυτό το κενό, παρόλο που ο συγγραφέας του δεν ξεκίνησε τη συγγραφή του με τέτοιες φιλοδοξίες, αλλά ξεκίνησε με μόνο κίνητρο - πόσο χαρακτηριστικό κι αυτό για τον ίδιο και τη γενιά του! - το καθήκον που αισθανόταν ότι είχε απέναντι σε όσους πρόσφεραν και πλήρωσαν ακόμη και με τη ζωή τους και απέναντι στη νέα γενιά που έχει δικαίωμα να γνωρίζει...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]