Πρόκειται για ένα σύντομο αλλά εξαιρετικά πυκνό πεζογράφημα/δοκίμιο, το οποίο χαρακτηρίζεται ως λιβελλογράφημα ροϊδικού ύψους και ύφους. Με αφορμή τις επίσημες εκδηλώσεις για το «Έτος Εμπειρίκου» (το 2001, με τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου υπερρεαλιστή ποιητή), ο συγγραφέας σχολιάζει καυστικά και ειρωνικά τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό πολιτιστικό κατεστημένο, οι επίσημοι φορείς και η εγχώρια διανόηση τείνουν να «εκτονώνουν», να θεσμοποιούν και τελικά να αλλοιώνουν το ρηξικέλευθο πνεύμα ανατρεπτικών δημιουργών, όπως ο Ανδρέας Εμπειρίκος.
