Η ποίηση δεν είναι για τους πολλούς ούτε για τους λίγους, είναι για τον καθένα ξεχωριστά.
Παραφράζοντας τον ορισμό του Άμλετ για την τέχνη, ένιωσα τι σημαίνει το να `ξεβράζεσαι` σε στίχους που γράφτηκαν με σκοπό να έχουν εσένα μοναδικό τους παραλήπτη. Γιατί έτσι συμβαίνει με τα ποιήματα του Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλου, που γράφτηκαν με αφορμή `το γράμμα του ενός`. Άρα, είναι επόμενο να απευθύνονται σε πολλούς.
Με την ποίηση τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Όταν πρωτοδιάβασα, για παράδειγμα, το Σεφερικό στίχο `σαν δαγκωμένο μούρο`, η λυρική απειρία των 14 χρόνων μου με έκανε να γελάσω. Επί μήνες, το δαγκωμένο μούρο είχε γίνει αστείο ανάμεσα στους `βλάκες` της παρέας μου. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να βρεθώ σε εκείνη την κατάσταση χαρμολύπης η οποία έκανε το στίχο να χτυπήσει το κιγκλίδωμα της ποιητικής μου μνήμης.
Έβλεπα, θυμάμαι, τον ουρανό με το φίλο μου το Σταμάτη. Έκανα μνημόσυνο για τους παλιούς μου φίλους που για πάντα φύγαν, και τότε είπα: το συναίσθημα που δοκιμάζω είναι σπαραχτικά κομψό σαν δαγκωμένο μούρο.
Αυτό το πράγμα είναι ποίηση, και το βιβλίο του Δ. Τ. είναι ποίηση. Για την ακρίβεια, αφειδώς παρέχει ποιητικές στιγμές. Απολαύστε το. Κάποιους στίχους του θα τους βρείτε σίγουρα μετά από χρόνια μπροστά σας.