Που να `ξερα τι με περίμενε; Ξεκίνησα στα δεκαπέντε μου αθώα, άπειρη και ερωτευμένη. Νόμιζα πως όλα είναι όπως φαίνονται. Λάθος, μεγάλο λάθος. Λαβύρινθος οι ψυχές των ανθρώπων. Άλλοτε σαν αρπακτικά κι άλλοτε σαν μελωμένο παντεσπάνι. Με μίσησαν και μίσησα. Έκλαψα, λυπήθηκα, αγρίεψε η ψυχή μου. Ως και φυλακή έκανε η χάρη μου. Κι όμως συνέχισα. . .
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
