Νοιώθετε ποτέ να πνίγεστε;
Την επομένη ξύπνησα με κάπως καλή διάθεση. Σηκώθηκα, ήπια τον καφέ μου, έβαλα κάτι πρόχειρο -ευτυχώς, όχι γραβάτες εκείνη την ημέρα- κι έφυγα για το μετρό. Ο ήλιος έλαμπε, και τίποτα δεν μαρτυρούσε πως η μέρα θα τέλειωνε τόσο άσχημα. Καθώς κατηφόριζα την Υμηττού, πρόσεξα ένα παράξενο σύνθημα γραμμένο στον μαντρότοιχο μιας μονοκατοικίας: `Να ετοιμάζεστε για πόλεμο`. Τι σήμαινε αυτό; Ήταν κάποιο σχόλιο πάνω στην παρούσα κατάσταση; Ο πόλεμος που σχεδιάζουν εναντίον μας η κυβέρνηση και τα μίντια; Ή ο πόλεμος που πρέπει να κηρύξουμε εμείς εναντίον τους; Ή μήπως ήταν κάτι άσχετο, μια βλακώδης προφητεία, μια προειδοποίηση για τη Δευτέρα Παρουσία, για τα ούφο που θα έρθουν να μας πάρουν;
Η κρίση. Αυτό είναι το νήμα που διαπερνά το ανά χείρας βιβλίο. Όχι όμως η οικονομική κρίση, αλλά η κρίση γενικότερα: η κρίση που αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων, που βγάζει στην επιφάνεια τον χειρότερο εαυτό τους, τα ταπεινότερα των ενστίκτων τους, αλλά και που (ακριβώς γι` αυτό) μπορεί να γίνει αφορμή αντίστασης στην πολιτισμική, ηθική και πνευματική κατρακύλα.
Η κρίση είναι ένα τέλος και, συνάμα, μια αρχή. Γι` αυτό και η `Ελληνική ασφυξία` είναι εντέλει ένα αισιόδοξο μυθιστόρημα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]