Παραθέτω κατά ενότητες και με χρονολογική σειρά, αναφορές - εισηγήσεις-προβληματισμούς - γνωμοδοτήσεις - προσωπικές νομικές απόψεις - μελέτες - σχόλια - νομολογία κ.λπ. για διάφορα θέματα, που αρχικά με απασχόλησαν κατά τη διάρκεια της θητείας μου, ως μέλος του ΔΣ της ΕΟΚ και στη συνέχεια ή/και ταυτόχρονα με ενδιέφεραν ως νομικό.
Ας μου συγχωρεθούν σφάλματα ή/και παραλείψεις. Πιστεύω πως μερικές παρατηρήσεις μου θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην επίλυση και αντιμετώπιση προβλημάτων του αθλητικού δικαίου άλλες δε από αυτές υπήρξαν πρωτοποριακές για την εποχή τους και επιβεβαιώθηκαν μεταγενέστερα με αλλαγές στο ισχύον νομοθετικό πλαίσιο ή με τη νομολογία.
Δυστυχώς το ελληνικό αθλητικό δίκαιο, όπως κατ`ευφημισμό το αποκαλούμε, είναι ιδιαίτερα περιορισμένο ή/και ανύπαρκτο σήμερα ως αυτοτελές γνωστικό αντικείμενο, αποτελεί ένα συνοθύλευμα πρόχειρων και αποσπασματικών νομοθετικών ρυθμίσεων χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο και ξεκάθαρους αντικειμενικούς στόχους. Οι διατάξεις, που αφορούν τη ρύθμιση των προβλημάτων του αθλητικού χώρου, αποτελούν πεδίο λαμπρό κρατικού παρεμβατισμού και κομματικής εκμετάλλευσης, μετατρέπονται ανάλογα με τις επιμέρους συγκυρίες και αποτελούν μέσο και όπλο επικοινωνιακής προβολής και πολιτικής.
Φέτος συμπληρώνονται τριάντα τρία χρόνια από την ψήφιση και δημοσίευση του πρώτου ολοκληρωμένου αθλητικού νόμου, του Ν 75/1975 (ΦΕΚ Α` 138/14-16.7.1975).
Ο νόμος αυτός, πρωτοποριακός για την εποχή του, αποτέλεσε το θεσμικό πλαίσιο ανάπτυξης του ελληνικού αθλητισμού, μετά την επτάχρονη δικτατορία και κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και ίσχυσε μέχρι το 1991. Παρά τις επιμέρους ατέλειες θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι εξυπηρέτησε τους σκοπούς και αντικειμενικούς στόχους, που με την ψήφισή του είχαν τεθεί. Θα ήταν δε και επιτυχημένος εάν η εφαρμογή του ήταν απαλλαγμένη από τις τότε παιδικές ασθένειες, που δυστυχώς και σήμερα αποτελούν πάγιες καταστάσεις, όπως, ο κρατικός παρεμβατισμός, η επιλεκτική εφαρμογή και ο φόβος του `πολιτικού κόστους`. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]