Η `γή τής Ορθοδοξίας` είναι κατάσπαρτη από τόπους ιερούς· ναούς και ερημοκλήσια, μοναστήρια και εικονοστάσια, τόπους τού Θεού και τού ανθρώπου, σκορπισμένους στις πολιτείες και στα χωριά τής υπαίθρου, στα βουνά και στά λαγκάδια, στις απόμακρες σπηλιές, στις βουνοκορφές και στήν άκρη τής θάλασσας· τόποι τής συνάντησης τού Θεού και τού ανθρώπου· θαρρείς `αχειροποίητα` κτίσματα, πού μέ τήν πέτρα και τό χρώμα τεχνουργούν ευλαβικά και φανερώνουν τήν αγάπη τού Θεού, χώροι τής λατρείας, τής προσευχής και τής δοξολογίας τού Θεού. Εδώ, στούς τόπους αυτούς, ό λαός τού Θεού συνέρχεται δοξολογικά και ευχαριστιακά γιά νά συναντήσει τήν υπέρτατη αγάπη τού Κτίστη, εδώ ό βίος τού λαού τού Θεού εξαγιάζεται και μεταμορφώνεται, γίνεται ζωή τού Χριστού, ζωή `έν Χριστώ`. Εδώ, μέσα από τούς θόλους, τις καμάρες και τις άγιες εικόνες, αναπέμπονται προσευχές, ευχαριστίες και δοξολογίες στο Θεό, μεγαλυνάρια και παρακλήσεις στή Μητέρα Θεοτόκο, ψάλλονται τά Ωσαννά και τά Χερουβικά, υμνολογούνται και μεγαλύνονται οι Άγιοι και οι Πατέρες τής Εκκλησίας μας. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]