Τα εγκαύματα, σε κάθε περίπτωση αποτελούν μια προσωπική ιστορία. Δεν έχουν να κάνουν με τρέχοντα γεγονότα. Άλλωστε τα συλλέγω από τα 1995. Έφτιασα, το λοιπόν, μιαν Ραψωδία από δαύτα και κατά καιρούς τα συλλογίζομαι. Είχα, μάλιστα, επιλέξει κάποτε, ως motto, μιαν αράδα του Λάμπρου Καμπερίδη, που κάπως τα έδενε όλα μαζί (...) Τα εγκαύματα είναι καμπόσα καί πολλών ειδών. Αλλόκοτα, αλλά πολύτιμα. Είναι συναρμοσμένα σε τρίπτυχα, σειρές εικοσιτέσσερεις καί βάλε. Άλλα φέρουν τίτλους καί αλλά όχι. Άλλα συνοδεύονται από μικρές λεξούλες, αλλά από φράσεις αρχαίες, της ελληνίδας φωνής, που ταίριαξαν με το κυρίως σώμα ή στάθηκαν αφορμή για το πλάσιμο του καθενός. Κάθε έγκαυμα είναι συνήθως, ως γνωστόν, α`, β` ή γ` βαθμού. Αυτά από μένα. Πλέον σας αφήνω μόνους.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]