Στην οδοιπορία των συναισθημάτων ασίγαστη η οδυνηρή θυμητική μαρτυρία μιας ολέθριας πολύμοχθης καθημερινότητας. Συχνά, πέραν των ορίων της λογικής. Στην αντιφατική πραγματικότητα των δύστοκων, τότε, ημερών της κατοχικής Ελλάδας ζητά -ενίοτε- να ισορροπήσει η συγγραφέας, απομυθοποιώντας, συχνά, παιδικές και νεανικές μνήμες. Αιμόφυρτες πληγές, που ζητούν ειρηνόφιλη παρηγορία. `Δεν ξεχνώ!. . .`, μια αναδρομή, λοιπόν, με τη σύμφωνη γνώμη του αναγνώστη με απρόβλεπτες εξελίξεις, που επιβάλλει με το χρόνο, την αναδρομική βίωσή της. Για να επιβεβαιωθεί, για μίαν ακόμα φορά, η θεωρία του Σοπενχάουερ: `Μπορώ να κάνω ό,τι θέλω, αλλά δεν μπορώ να θέλω ό,τι θέλω`.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]