Το βιβλίο αυτό δεν είναι λεξικό ούτε έχει σκοπό να εμπλακεί στον χώρο της γλωσσολογίας. Στόχος του είναι απλώς να δείξει στις νεότερες γενιές ότι η νέα ελληνική, η γλώσσα που μιλάμε, είναι μια γλώσσα ζωντανή, στενά συνδεδεμένη με το παρελθόν της. Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται μέσα από κάθε έκφανση της καθημερινότητάς μας, από τις ονομασίες των φαγητών, των ρούχων, των παιχνιδιών, από τα έθιμά μας κ.ά. Η γνώση της γλώσσας δε βοηθά μόνο στη σωστή αποτύπωση των εννοιών στον καθημερινό λόγο, στη συγκροτημένη και ακριβή έκφραση, αλλά ευρύνει και τον νου. Κατά τον Wittgenstein, `τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου`. Μαθαίνοντας λοιπόν τη γλώσσα μας, διευρύνουμε τα σύνορα της σκέψης μας. Άλλωστε, όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε και από τη δισημία της αρχαιοελληνικής λέξης `λόγος`, που δεν σημαίνει μόνο την ομιλία αλλά και τη λογική, και οι αρχαίοι Έλληνες είχαν συνειδητοποιήσει πως η γλώσσα και η σκέψη είναι αλληλένδετες.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]