Ξανθίας (στον Διόνυσο):
"Παράτα την ποίηση αχρείε...! Και πες μου, πες μας... γιατί πεθαίνουμε...;"
Διόνυσος (μονολογεί):
"Αχ!... καημένε μου Πατέρα!... Πόσο υποφέρουμε εμείς τ` αφεντικά... Άκουσον, άκουσον...! Από τους δούλους μας!... Δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε τον αστακό μας!... Σου πουλάνε "λουλούδια" την κρίσιμη στιγμή... εκεί που ψήνεις την γκόμενα και σου λένε:
"Πάρτε τα καλέ κύριε, για την κορούλα σας!...", τα καθάρματα...!"
(στον Ξανθία):
"Δεν βρίσκω γιατί θα έπρεπε ο φούρναρής μου να μείνει αθάνατος!..."
Ξανθίας:
"Εκείνος βρίσκει όμως..."
