Αχ, αυτά τα αγόρια. . . Δεν τα καταλαβαίνουμε με τίποτα. Δεν πονάνε ποτέ; Δεν κλαίνε; Δεν συγκινούνται; Γιατί είναι τόσο απόμακρα; Γιατί είναι τόσο λιγομίλητα; Γιατί είναι, και καλά, τόσο σκληρά; Γιατί δεν κάνουν ποτέ μια ερωτική εξομολόγηση της προκοπής; Hello. . . Ακούει κανείς; Είμαστε κι εμείς εδώ! Τα κορίτσια. . . Η Νίκη η σούπερ δυναμική, η Αννέτα η σούπερ μυαλωμένη κι εγώ, το Χριστινάκι, σούπερ σκέτο. Και δεν ήρθαμε από άλλο πλανήτη, αγόρια. Στον ίδιο ζούμε. Μαζί σας. Κι όμως. . . Εμείς πονάμε. Και κλαίμε που και που. Και συγκινούμαστε με όλα τα ωραία πράγματα. Είμαστε όμορφες, ευαίσθητες, τρυφερές, χαριτωμένες και. . . πολυλογούδες. Κι όσο για τις ερωτικές εξομολογήσεις; Του δίνουμε και καταλαβαίνει. Σ` αυτές κι αν είμαστε σούπερ! Αχ, καημένα αγόρια, και να ξέρατε τι χάνετε. . . Δεν είναι τέλειο να είσαι κορίτσι;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]